به گزارش بازار ۳۶۱؛ دادههای تورمی اردیبهشت ۱۴۰۵ تصویری نگرانکننده از وضعیت قیمتها در اقتصاد ایران ارائه میکند. وقتی تورم نقطهبهنقطه کالاها به ۱۱۳.۸ درصد میرسد، معنایش این است که سطح قیمت بسیاری از کالاهای مصرفی نسبت به مدت مشابه سال قبل عملاً بیش از دو برابر شده است. این فقط یک جهش آماری نیست؛ بلکه نشانهای از فرسایش مداوم قدرت خرید خانوارهاست.
در کنار آن، تورم ۱۲ماهه ۵۳.۹ درصدی نشان میدهد که مشکل فقط به چند ماه التهاب مقطعی محدود نیست. میانگین عمومی قیمتها در یک بازه یکساله نیز در سطحی بسیار بالا قرار دارد؛ سطحی که برای هر اقتصاد، بهویژه در حوزه معیشت، به معنای فشار ساختاری است.
پیام این اعداد روشن است: اقتصاد درگیر تورمی شده که دیگر با واکنشهای کوتاهمدت و تبلیغاتی مهار نمیشود. در چنین شرایطی، جامعه فقط با افزایش قیمت روبهرو نیست، بلکه با بحران اعتماد به سیاستگذار نیز دستوپنجه نرم میکند. وقتی خانوار، تولیدکننده و فعال اقتصادی افق باثباتی پیشروی خود نبینند، انتظارات تورمی تقویت میشود و همین انتظارات دوباره به موج جدید افزایش قیمتها دامن میزند.
اگر این روند ادامه پیدا کند، آسیب فقط به سفره خانوار محدود نمیشود؛ سرمایهگذاری، تولید، پسانداز و حتی الگوی مصرف نیز از هم میپاشد. به همین دلیل، این دادهها را باید نه صرفاً یک گزارش آماری، بلکه علامتی از ورود اقتصاد به مرحلهای دانست که میتوان آن را وضعیت ترمز بریده تورمی نامید.
